Hadlang sa Pag-iibigan
by : Airwind Bautista
Hindi naging madali ang buhay ng magkapatid na sina Sharmaine at Steven. Lumaki silang mga Filipino-American na halos taun-taong bumibiyahe sa pagitan ng Pilipinas at Amerika. Siniguro ng kanilang mga magulang na hindi nila makalimutan ang kanilang dugong Pilipino habang tinatanggap din ang kulturang Amerikano.
Tuwing nasa Pilipinas sila, natututo silang magsalita ng Filipino, makisalamuha sa mga kamag-anak, at ipagdiwang ang mga simpleng kasiyahan ng pamilya. Sa Amerika naman, hinubog sila ng disiplina, kalayaan, at modernong pamumuhay. Sa paglipas ng panahon, natutunan nilang mahalin ang dalawang mundong kanilang kinabibilangan.
Habang lumalaki si Sharmaine, hindi maikakaila ang kanyang pambihirang ganda. Marami ang nagsasabing tila isa siyang artista sa telebisyon. Dahil dito, nagsimula siyang makatanggap ng mga alok bilang modelo para sa iba't ibang fashion brands at magazine. Hindi niya ito pinangarap, ngunit tinanggap niya ang mga oportunidad habang ipinagpapatuloy ang kanyang pag-aaral.
Samantala, ang kanyang kuya na si Steven ay may ibang pangarap. Bata pa lamang ay nais na niyang maglingkod sa kanyang bansa. Nang dumating ang tamang edad, matagumpay siyang nakapasok sa US Navy, dahilan upang maging abala siya sa iba't ibang pagsasanay at misyon sa dagat.
Lumipas ang ilang taon.
Muli na namang bumisita si Sharmaine sa Amerika upang makasama ang kanyang pamilya. Sa isang simpleng salu-salo, ipinakilala muli sa kanya ang matalik na kaibigan ni Steven na si Rudolf.
Noong mga bata pa sila, isa lamang itong tahimik na batang laging kasunod ng kanyang kuya. Hindi man lamang ito napapansin ni Sharmaine noon.
Ngunit ngayon, ibang Rudolf na ang kanyang kaharap.
Mas matangkad, mas responsable, at taglay ang kumpiyansa ng isang lalaking alam ang direksiyon ng kanyang buhay. Hindi rin maitago ni Rudolf na matagal na niyang hinahangaan si Sharmaine.
"Matagal na kitang gustong makilala nang mas mabuti," mahiyain nitong pag-amin.
Napangiti lamang si Sharmaine.
Mula noon, madalas na silang lumabas. Nagkakape, namamasyal, at nagkukuwentuhan tungkol sa kanilang mga pangarap. Unti-unti, ang simpleng pagkakaibigan ay nauwi sa pag-iibigan.
Ngunit hindi naging madali ang kanilang relasyon.
Kinailangan pa ring bumalik ni Sharmaine sa Pilipinas upang ipagpatuloy ang kanyang modeling career at pag-aaral. Dahil sa malaking pagitan ng oras ng Amerika at Pilipinas, naging mahirap ang kanilang komunikasyon.
May mga araw na gusto niyang marinig ang boses ni Rudolf ngunit nasa trabaho ito. Kapag naman may libreng oras si Rudolf, tulog na si Sharmaine.
Unti-unting napalitan ng tampuhan ang dating masasayang usapan.
Hanggang sa isang araw, nagpasya si Sharmaine na muling bumalik sa Amerika.
Sa pagkakataong iyon, ayaw na nilang muling paglayuin ng distansya ang kanilang pagmamahalan.
Nagpakasal sila sa isang simpleng seremonya, kasama ang kanilang pamilya at malalapit na kaibigan.
Matapos ang kasal, gumawa ng malaking desisyon si Sharmaine.
Iniwan niya ang kanyang modeling career.
Pinili niyang tapusin ang kanyang pag-aaral at magkaroon ng mas tahimik at matatag na propesyon. Pagkatapos niyang makapagtapos, nakahanap siya ng trabaho sa isang opisina at nagsimulang bumuo ng bagong buhay bilang asawa.
Samantala, si Rudolf ay lalo namang naging abala sa kanyang trabaho na nangangailangan ng madalas na overseas assignments.
Sa umpisa, kinaya nilang mag-adjust.
Ngunit habang lumilipas ang mga buwan, mas humahaba ang kanilang pagkakalayo.
Naging bihira ang kanilang mga tawag.
Naging maikli ang kanilang mga mensahe.
Hanggang sa dumating ang araw na tila wala na silang mapag-usapan.
Hindi na galit ang namamagitan sa kanila.
Hindi na rin tampuhan.
Kundi katahimikan.
Ang katahimikang unti-unting pumatay sa pagmamahalang minsang ipinaglaban nila.
Isang gabi, habang mag-isa si Sharmaine sa kanilang tahanan, napagtanto niyang hindi sapat ang pagmamahal kung wala nang panahon, komunikasyon, at presensiya sa isa't isa.
Masakit man sa kanilang pareho, nagpasya silang tapusin ang kanilang pagsasama sa pamamagitan ng diborsyo.
Walang sigawan.
Walang pagtataksil.
Dalawang taong minsang nagmahal ngunit unti-unting nagkahiwalay ng landas.
Matapos ang lahat, umuwi nang tuluyan si Sharmaine sa Pilipinas.
Hindi na siya bumalik sa mundo ng modeling.
Mas pinili niyang mamuhay nang simple, malayo sa ingay ng kamera at magulong alaala ng kanyang nakaraan.
Nagtrabaho siya nang tahimik, muling nakasama ang kanyang pamilya, at natutong mahalin ang sarili sa paraang matagal na niyang nakalimutan.
Minsan, kapag pinagmamasdan niya ang paglubog ng araw sa tabing-dagat, naaalala niya si Rudolf.
Hindi na may kasamang panghihinayang.
Kundi pasasalamat.
Sapagkat minsan sa kanyang buhay, natutunan niyang ang tunay na pag-ibig ay hindi lamang nasusukat sa lakas ng damdamin. Ito rin ay nangangailangan ng oras, pag-unawa, at pagpiling manatili sa tabi ng isa't isa sa kabila ng lahat.
At kahit natapos ang kanilang kuwento bilang mag-asawa, nagsimula naman ang bagong kabanata ni Sharmaine—isang buhay na payapa, malaya, at puno ng pag-asang balang araw, muli niyang mahahanap ang pag-ibig na hindi na kailanman mawawala.
